Soms leren we al vroeg om iets van onszelf te bedekken.

‍

Een gevoel dat te groot was.
Een verlangen dat niet paste.
Verdriet waarvoor geen ruimte was.

‍

We leggen er als het ware iets overheen.
Omdat het veiliger voelt.
Omdat het nodig was.
Omdat we verder moesten.

‍

Aan de buitenkant werkt dat vaak goed.
Je functioneert.
Je zorgt.
Je past je aan.

‍

Maar wat bedekt is, verdwijnt niet.
‍

Het blijft voeltbaar.
Soms op de achtergrond.

Soms als onrust die je niet goed kunt plaatsen.

‍

Wat onder de oppervlakte ligt,
Wil niet bedekt blijven.

‍

Verwerking begint vaak niet met oplossen,

maar met voorzichtig zichtbaar laten worden wat er is.

‍

Niet om het te analyseren.
Niet om het te forceren.

‍
Maar om het te ontmoeten.

‍

Wanneer je daar aanwezig bij kunt blijven,

verandert er iets.

‍
Niet omdat het verdwijnt,
maar omdat jij er anders mee leert zijn.

‍

En juist daar ontstaat ruimte.

Ruimte om jezelf niet langer te hoeven verbergen.

‍